Jelle Reumer

WETENSCHAP & COMMUNICATIE

Thoreau op Tiengemeten, deel 7

Dat de natuur onvoorspelbaar is en niet te sturen wisten we al, maar sinds gisteren heb ik er weer een bewijs van. Ik ging bevers kijken, samen met filmmaker Cees van Kempen die twee jaar op Tiengemeten verbleef en er een schitterende documentaire heeft gemaakt over de bevers. De film is voor tachtig procent op Tiengemeten geschoten. We voeren samen uren lang rond en hebben meer gezien dan we hoopten, maar een levende bever: niet dus. Daar kun je om gaan zitten mokken, maar eigenlijk vind ik het wel leuk, want stel je voor dat de natuur volkomen voorspelbaar zou zijn, zoiets als een bezoekje aan Artis of Blijdorp. Dat zou toch oersaai zijn.

Op Tiengemeten zitten twee beverterritoria, eentje op het eiland bij de vervallen boerderij, en een andere ten oosten van de grote kreek; de ene burcht is onbereikbaar, de andere volkomen onvindbaar. Maar met een plat kunststof bootje en een gids die weet waar je moeten wezen, zijn de burchten te vinden. Een grote, bijna kale populier midden op het eiland vormt de grens tussen de territoria. Overal zie je omgeknaagde bomen, afgeknaagde takken, telkens opnieuw uitlopende wilgenstobben die de bevers als voedselbron gebruiken; de gebieden zijn dooraderd met paden die de dieren gebruiken om zich te verplaatsen.

Die stobben zijn een leuk verschijnsel. Je ziet ze overal. Bevers voeden zich vooral met bast en bladeren van wilgentenen, en hebben daartoe ontdekt dat als je een wilg afknaagt, hij opnieuw uitloopt en nieuwe twijgen maakt. De bever is de uitvinder van de knotwilg, met de knot alleen vlak boven de grond in plaats van op twee meter hoogte. In de film van Cees van Kempen zit een time-lapse opname van zo’n uitbottende wilgenknot; dezelfde knot, zo bewijst de foto, is nog altijd in gebruik!

knotwilg-img_2083Al varende ontdekten we een splinternieuwe burcht, een takkending van toch al snel drie meter diameter en een meterhoog, in het oostelijke territorium en vlak in de buurt van de grote burcht. Door de lage waterstand stond de oever ernaast droog, als een soort strandje. Grote pootafdrukken duidden op recent bezoek. Ik voelde me heel even Robinson Crusoë, die ook voetafdrukken ontdekte op het strand van zijn eiland. Maar dat was op vrijdag, ik was er een dag eerder, op donderdag. En gelukkig zijn bevers ook geen kannibalen.

afdrukken-bij-nieuwe-burcht-img_2080

Advertenties

Reacties zijn gesloten.